Γιατί να μιλήσεις σε έναν άγνωστο

Όταν μιλάς με έναν άνθρωπο που σε γνωρίζει χρόνια, πολλές φορές η σημερινή κουβέντα κουβαλά μαζί της και όλες τις προηγούμενες. Με κάποιον που δεν σε γνωρίζει, μπορείς απλώς να ξεκινήσεις από αυτό που συμβαίνει σήμερα. Από αυτό που θέλεις να πεις τώρα.

Οι άνθρωποι γύρω μας μάς γνωρίζουν κάπως: τον δυνατό, τον ψύχραιμο, αυτόν που τα καταφέρνει, αυτόν που δεν παραπονιέται. Και μερικές φορές κουραζόμαστε να υπηρετούμε αυτή την εικόνα. Σε μια κουβέντα με κάποιον έξω από τη ζωή σου, δεν χρειάζεται να παίξεις κανέναν ρόλο.

Υπάρχουν πράγματα που θέλεις να πεις, αλλά σκέφτεσαι: «Αν το πω στη μητέρα μου θα ανησυχήσει. Αν το πω στον φίλο μου θα το πάρει πάνω του. Αν το πω στον σύντροφό μου ίσως τον πληγώσω.» Μερικές φορές θέλεις πρώτα απλώς να το πεις κάπου.

Λες κάτι που σε απασχολεί και πριν προλάβεις να τελειώσεις ακούς: «Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις;» Αλλά μπορεί να μην ζήτησες λύση. Μπορεί να μην θέλεις κάποιον να διορθώσει τη ζωή σου. Μπορεί να θέλεις απλώς να σε ακούσει μέχρι το τέλος.

Καμιά φορά ξέρουμε ήδη τι θα μας πουν οι άνθρωποι που μας γνωρίζουν. «Σου το είχα πει.» «Πάλι τα ίδια.» «Γιατί το έκανες;» Και μόνο η σκέψη αυτής της αντίδρασης αρκεί για να μη μιλήσουμε καθόλου. Μια κουβέντα μπορεί να είναι χρήσιμη ακόμη κι όταν δεν συνοδεύεται από κρίση.

Μερικές φορές κρατάμε κάτι μέσα μας όχι επειδή δεν έχουμε άνθρωπο να το πούμε, αλλά επειδή φοβόμαστε ότι κάποια μέρα θα το ξαναβρούμε μπροστά μας. Σε έναν καβγά, σε μια παρεξήγηση, σε μια άλλη συζήτηση. Υπάρχουν στιγμές που θέλεις απλώς η κουβέντα να ανήκει σε εκείνη τη στιγμή.

Για να πεις κάτι σε έναν γνωστό σου, μερικές φορές πρέπει να εξηγήσεις ποιος είπε τι, τι είχε συμβεί πέρσι, ποιος γνωρίζει ποιον και γιατί έχει σημασία. Αλλά μπορεί εσύ να θέλεις απλώς να πεις: «Αυτό συνέβη σήμερα και έτσι με έκανε να νιώσω.» Και να ξεκινήσεις από εκεί.

Μια σκέψη μέσα στο κεφάλι μας μπορεί να γυρίζει ξανά και ξανά. Όταν όμως προσπαθήσουμε να τη βάλουμε σε λέξεις για να την πούμε σε έναν άλλο άνθρωπο, πολλές φορές αρχίζουμε να την ακούμε κι εμείς διαφορετικά. Ο άνθρωπος απέναντι δεν χρειάζεται πάντα να έχει την απάντηση.

Μπορεί να έχεις φίλους. Μπορεί να έχεις οικογένεια. Και παρ' όλα αυτά, τη στιγμή που θέλεις να μιλήσεις, όλοι να δουλεύουν, να τρέχουν, να έχουν τα δικά τους. Η ανάγκη για μια κουβέντα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι μόνος. Μπορεί απλώς εκείνη τη στιγμή να χρειάζεσαι έναν διαθέσιμο άνθρωπο.

Δεν χρειάζεται να έχει συμβεί κάτι δραματικό για να θέλεις να μιλήσεις. Μπορεί να είχες μια δύσκολη μέρα. Μπορεί να είσαι ενθουσιασμένος για κάτι. Μπορεί να έχεις μια σκέψη που γυρίζει στο μυαλό σου. Ή μπορεί απλώς να θέλεις λίγη ανθρώπινη κουβέντα.

Φίλοι και οικογένεια είναι πολύτιμοι ακριβώς επειδή συμμετέχουν στη ζωή μας. Αλλά αυτό σημαίνει ότι έχουν και συναισθήματα, απόψεις, προσδοκίες και σχέσεις με όσα τους λέμε. Κάποιες φορές είναι χρήσιμο να μιλήσεις με έναν άνθρωπο που δεν συμμετέχει σε όλα αυτά.

Στις περισσότερες καθημερινές συζητήσεις υπάρχει μια ανταλλαγή. Μιλάς εσύ, μιλάει ο άλλος, αλλάζει το θέμα, έρχονται οι δικές του ιστορίες. Υπάρχουν όμως στιγμές που χρειάζεσαι λίγο χρόνο στον οποίο το επίκεντρο να είναι αυτό που εσύ θέλεις να πεις. Αυτός είναι ο χώρος που θέλει να δημιουργήσει το Estia4U.